ข้ามไปยังเนื้อหาหลัก
นิทานลำธาร
นิทานอีสปลำธาร นิทานอีสปสอนใจดีๆ อีกมากมายที่ Enfababy

ลำธารสายเล็กที่ชอบโอ้อวดตน อยากจะก้าวข้ามทะเลทรายกว้างใหญ่ แต่ไม่ว่าจะอย่างไรน้ำก็เหือดหายเข้าไปทุกที ทะเลทรายจึงแนะนำให้ลำธารลองใช้สายลมนำพา แล้วลำธารอวดดีจะเลือกทำตามหรือไม่

กาลครั้งหนึ่ง ยังมีลำธารสายเล็ก ๆ สายหนึ่งเกิดขึ้นจากแหล่งต้นน้ำในป่าลึก ลำธารสายนี้แม้จะยังเด็กนักแต่ก็คอยบอกกับเพื่อนสัตว์ป่าว่า   

“ฉันเป็นแหล่งน้ำประเภทหนึ่งน่ะ ทุกคนเรียกฉันว่าแหล่งกำเนิดของน้ำก็ได้ ฉันเป็นแหล่งน้ำที่ไหลมาจากผิวดินหรือซึมออกจากดิน ระบายสู่ลำน้ำ อย่างพวกคลอง หรือแม่น้ำโน้น นั่นก็มีส่วนที่เป็นน้ำจากฉันรู้ไหม ฉันไหลไปได้ทุกที่แหละ ฮ่า ๆ ๆ” ลำธารสายเล็กโอ้อวดแบบนี้ทุกวัน จนสัตว์เล็กสัตว์น้อยเหนื่อยที่จะฟัง  

จนกระทั่งวันหนึ่ง ลำธารสายเล็กก็ไหลมาถึงขอบทะเลทรายที่กว้างใหญ่ไพศาล  

“ฉันก็ผ่านไปได้เหมือนทุกทีอยู่ดีนั่นล่ะ” ลำธารกล่าวเสียงดัง ก่อนจะพุ่งตัวเข้าใส่ทะเลทราย  

เวลาผ่านไปหลายชั่วโมง ลำธารสายเล็กยังคงทำอยู่อย่างนั้น  

แต่…ยิ่งทำเท่าไร น้ำก็เหือดหายไปจนหมดสิ้น น้ำนั้นหายไปในความว่างเปล่า และถูกทะเลทรายดูดกลืนไปอย่างอิ่มหนำสำราญ  

“เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร จะยิ่งใหญ่ไปกว่าธรรมชาติได้รึ เจ้าลำธาร” ทะเลทรายพูด  

“ไม่ยอมแพ้หรอก จุดหมายที่ตั้งไว้ ต้องทำให้ได้ ต้องข้ามทะเลทรายไปให้ได้ ต้องหาทาง” ลำธารคิด  

“เจ้าลำธารน้อยเอ๋ย เจ้าจะมัวแต่ใช้วิธีเดิม ๆ อย่างที่เคยใช้บนภูเขาสูงไม่ได้หรอกนะ เจ้าต้องรู้จักปรับวิธีคิด ลองใช้ประโยชน์จากสิ่งอื่นสิ” ทะเลทรายสอน  

“ไม่!!! ข้านี่แหละอยู่เหนือทุกสิ่ง ข้าจะใช้สิ่งใดที่มีประโยชน์กว่าข้า หามีไม่” ลำธารยังดื้อ  

“จริงรึ แต่เท่าที่ผ่านมา ข้าเห็นลำธารสายอื่น เคยข้ามข้าได้นะ แต่ไม่มีใครดื้ออย่างเจ้า” ทะเลทรายเตือน  

“พวกเขาทำอย่างไรกัน” ลำธารน้อยสงสัย  

“ก็ใช้สายลมไงล่ะ สายลมยังพัดผ่านทะเลทรายได้ ลำธารก็ทำได้เช่นกัน แต่เพียงแค่เจ้าจะต้องไว้ใจกระแสลม ให้ช่วยพัดพาเจ้าข้ามทะเลทรายอย่างข้าไปจะดีกว่านะ” ทะเลทรายแนะนำ  

“ข้าเนี่ยนะจะยอมให้ลมอุ้มข้าข้ามเจ้า ฝันไปเถอะ ข้ายิ่งใหญ่ ดูแลทุกสิ่ง จะไปหวังให้ใครดูแลข้า มันไม่ใช่ข้าแล้วล่ะ” ลำธารน้อยผู้หยิ่งยโสกล่าว  

“ไม่ใช่การอุ้มนะ แต่เป็นการที่เจ้าต้องซึมแทรกเข้าไปในกระแสลมต่างหาก เจ้าต้องยอมสูญเสียความเป็นตัวเองด้วยการซึมแทรกไปในกระแสของลมน่ะ” ทะเลทรายปลอบใจลำธารน้อย  

“เชื่อเราเถอะ และไว้วางใจกระแสลม แล้วเจ้าจะไปอีกฟากฝั่งได้ เมื่อไปได้ เจ้าค่อยก่อตัวเป็นลำธารอีกสายหนึ่งไงเล่า” ทะเลทรายพูดต่อ  

“หมายความว่า ในระหว่างที่อยู่กับกระแสลม เราจะไม่ได้เป็นลำธารแบบนี้เหรอ” ลำธารน้อยกังวล  

“แล้วที่เจ้าพุ่งชนข้าอยู่แบบนี้ เจ้ายังเป็นลำธารสายเดิมได้อยู่ไหมล่ะ ชนไปเรื่อย ๆ เจ้าก็ค่อย ๆ แห้งเหือดไปอยู่ดี แต่หากเจ้ายอมที่จะให้กระแสลมพาเจ้าข้ามทะเลทรายไป ตัวตนของเจ้าจะถูกพาไปเกิดใหม่อีกฝั่ง และเมื่อถึงตอนนั้นเจ้าจะหลั่งไหลไปเกิดเป็นแม่น้ำอีกสายหนึ่งที่เจ้าอาจนึกไม่ถึงว่า เจ้าเคยยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่ฝั่งนี้ก็ได้” ทะเลทรายผู้มากประสบการณ์ชี้แจงอย่างใจเย็น  

“การเริ่มต้นใหม่ที่ใหญ่กว่าเดิมเหรอ แต่ต้องยอมสูญเสียความเป็นตัวเองทั้งหมดในตอนนี้ไปเหรอ แล้วก็ต้องไว้ใจลมที่ไหนก็ไม่รู้ด้วยเหรอ” ลำธารครุ่นคิดอย่างหนัก   

ก่อนจะสูดลมหายใจลึกที่สุด “ฮึบ” และยอมให้พลังงานลมหอบเอาไอน้ำที่ระเหยขึ้นจากลำธารสายเดิมไป แรงของลมโอบอุ้มไว้ด้วยอ้อมแขนที่แข็งแรงและเปี่ยมด้วยความหนักแน่นเพื่อรองรับความไว้วางใจที่ลำธารมอบให้   

“เหวอ….”   

เสียงลำธารลุ้นในช่วงที่ตนเองนั้นลอยตัวขึ้นเหนือทะเลทรายอันแห้งแล้ง ก่อนจะถูกปล่อยอย่างนุ่มนวลลงยอดเขาลูกหนึ่งที่อยู่ไกลแสนไกล    

ในตอนนั้น ลำธารสายเล็ก ๆ สายหนึ่งที่เคยเกิดขึ้นจากแหล่งต้นน้ำในป่าลึก และคุยโม้โอ้อวดกับสัตว์เล็กสัตว์น้อยทุกวัน บัดนี้ได้กลายเป็นลำธารที่เข้าใจความเป็นตัวตนที่แท้จริงของการเป็นสายธารแล้ว  


The Stream (นิทานลำธาร ฉบับภาษาอังกฤษ)

Once upon a time, there was a small stream that arose from the watershed in the deep forest. Although this stream is still very young, it keeps telling its animal friends, 

“I am a type of water source. You can call me the origin of the water if you like. I am a water source that flows from the surface or seeps out of the earth’s soil into a stream. Did you know that even canals and rivers come from me? I can flow anywhere. Ha ha,” the little stream brags daily, so much so that his fellow creatures tire of hearing him. 

Until one day, the small stream flows to the edge of the vast desert. 

“I can pass it like I always have,” the stream announces before rushing into the desert.  

Many hours pass and the little stream is still doing the same thing.  

But the more he tries, the more the water vanishes into nothingness. The desert swallows the water to its fullest extent.  

“Who do you think you are? Do you think you’re greater than nature, little stream?” says the desert. 

“I’m not giving up. I’ve set a goal, and I will accomplish it. I will cross the desert no matter what. There must be a way,” thinks the stream. 

“Oh, little stream. You can’t keep doing the same thing you did while you were atop a high mountain. You need to learn how to adapt the way you think. Try to use something else to your advantage,” teaches the desert. 

“No! I am above all things. There is nothing more useful than me!” the stream stubbornly.  
“Are you sure? Since I’ve been here, I’ve seen other streams that were able to cross over me, but none were as headstrong as you”, the desert warns.  

“How did they do it?” wonders the little stream.  

“Well, use the wind. If the wind can blow through the desert, so can a stream. You just need to trust the wind currents and use them to carry you across a desert, like me,” advises the desert.  

“Why should I use the wind to carry me over you? You must be dreaming! I am mighty, and I protect everything. If I wish for someone else to look after me, that wouldn’t be me,” claims the arrogant stream. 

“It’s not to be carried but for you to be absorbed into the wind currents. You have to be willing to lose yourself and be absorbed by the wind currents,” the desert consoles the little stream. 

“Believe me and trust in the wind currents. You will reach the other side. Once there, you can form into another stream,” continues the desert.  

“You mean while I’m with the wind currents, I won’t be a stream like this?” worries the little stream.  

“And from smashing into me like this, are you still the same stream? The more you crash, the drier you become, but if you let the wind currents carry you across the desert, you will be reborn on the other side. When that happens, you will form another river, and you will wonder why you ever stood here awkwardly,” the experienced desert explains patiently. 

“A new beginning that is even greater than before? But I will have to be willing to completely lose myself now while having to trust some wind I’ve never met before?” the stream ponders deeply.  

He takes the deepest breath he’s ever taken, “Huff,” and allows the power of the wind to carry the evaporated vapors from his original stream over. The force of the wind envelops him with its strong arms to support the trust that he has given it.  

“Woah…” 

The stream keeps his fingers crossed while he floats above the dry desert before being released gently onto the peak of a faraway mountain. 

At that moment, the little stream that once arose from a watershed in the deep forest, who used to brag to his fellow animal friends, now understands the true identity of being a stream.  


นิทานก่อนนอน สำหรับเด็กเรื่องอื่น ๆ

นิทานลำธาร
EFB banner
Mobile efb banner
EFB banner
  • Register bar

Leaving page banner

 

Leaving page banner